فیلم نوشت

روزهای اخر جشنواره بود گفتن اتشکار که دو سال توقیف بوده رو سینما سروش می خواد برای تهیه کننده ها و کلا اصناف سینما یه سانس پخش کنه از اونجایی که ما هم خودمون رو جز لاینفک (عجب کلمه ای )سینمای ایران می دونیم رفتیم دم در سینما که یه سوراخی تونلی چیزی پیدا کنیم تا بتونیم فیلم رو ببینیم .  به قول "گلی ترقی" همیشه تو ایران  یه در رحمت پیدا می شه قبل شروع سانس کارگردان محترم فیلم رو دیدیم و مخش رو زدیم که ما همش ١٠ نفر بیشتر نیستیم و ما اگه این فیلم رو نبینیم خدای نکرده بچه امون می افته . محسن امیر یوسفی که دلش به حال ما بدبخت بیچاره ها سوخته بود قول داد هممون رو ببره تو . من که کارگردان به این باحالی تا حالا ندیده بودم .اون ١٠ نفرمون شد ٣٠ تا باز هممون رو برد تو سینما .

فیلم ژانرش کمدی موقعیته مثلا اما انگار داری یه فیلم اجتماعی قوی می بینی . داستان در مورد یه اتشکار کارخونه ذوب اهنه  که زنش مجبورش می کنه وازکتومی کنه و روح پدرش داره منعش می کنه . تو این وسط اتفاقاتی می افته  و حرف هایی رد بدل می شه که  صندلی سینما رو از خنده گاز می زنی . بعد اخر های فیلم سر اعتصاب کارگرهای کارخونه چنان حرف های سیاسی زده می شه که من تو هیچ فیلم ایرانی سراغ ندارم .

احتمال اینکه این فیلم از توقیف در بیاد خیلی کمه اما اگه اکران بشه چی می شه.

بخاطر کم خوابی که تو روزهای جشنواره داشتم کل جمعه رو خوابیدم عجیب خستگی ام در رفت . ولی حیف چقدر زود تموم شد و رفت تا سال دیگه . بعدا می شینم سر فرصت در مورد فیلم هاش صحبت می کنم  .

سفر نکن خورشیدکم       ترک نکن منو نرو

نبودنت مرگ منه              راهی این سفر مشو .

عجب شعر و اهنگی .

میان عشق و وظیفه

فیلم در مورد عشقه از زمانی که حاتمی کیا عقیده حاج کاظم رو به عشق حسن گلاب   فروخت خیلی ها از دستش شاکی شدن ولی این فیلم احتمالا راضی اشون می کنه .

اگه اونطور که مدعی اند که این فیلم اصلاحی نداره پس چرا توقیفش کردن ؟‌این که اصلا همه اش تبلیغ وزرات اطلاعاته . بجز سکانس رضا بابک که اونم اخرش همه چی به خوبی و خوشی تموم می شه مشکلشون با این فیلم چی بوده .بازی فرخ نژاد خیلی قشنگه احتمالا سیمرغ رو می بره . ولی بازی خزر معصومی حال ادم رو می گیره .یه جوری فیلم به دل می شینه نمی شه گفت بهترین فیلم حاتمی کیاست که اصلا کیلومترها با اژانس شیشه ای فاصله داره این فیلم به نظر من از ارتفاع پست هم ضعیف تره ولی خوب فیلم خوبیه .فقط کاش همون پنج سال پیش اکران می شد . بحث های سیاسی فیلم بدرد همون موقع می خوره الان دیگه اصلا این بحث ها مطرح نیست تو جامعه . ارزش یکبار دیدن رو داره حتما . بعد جشنواره اکران می شه احتمالا .

امسال عجب جشنواره ای شده سر دیدن به رنگ ارغوان یه عده ادم با ریش و پشم اومده بودن تو سینما ازادی اصلا نمیدونستن سینما یعنی چی   انگار می خواستن اونجا رو هم فتح کنن . معلوم نیست کی به اینها بلیط می ده البته  موقع پیش فروش سالن ۶٠٠ تایی رو ٣٠ تا می فروشن همین می شه دیگه .

من فکر می کنم امسال از نظر تماشاچی تو ٢٠ سال اخیر کمترین استقبال شده . خیلی از کسانی که هر سال می دیدم امسال نیستن . از صف های سال قبل هم که اصلا خبری نیست .

بامزه ترین حرفی که تو سینما شنیدم : موقع مرگ کامبیز دیر باز تو "یک گزارش واقعی " کسی که صندلی عقب نشسته بود با غیض گفت بمیر دیگه راحت بشیم . سالن منفجر شد . یه بار هم گفت این چه فیلم زشتیه . عجب جمله گهر باری .

ولی این "یک گزارش واقعی" ارزش پول بلیط رو هم نداره .

به نظرم این فیلم تو تاریخ 100 ساله سینمای ایران با افتخار و لیاقت عنوان بدترین فیلم برای تمام دوران رو می گیره . خیلی فیلم بدیه انقدربد که نمی تونم حتی در موردش چیزی بنویسم . فقط موندم کارگرداناش چجوری دو نفری همچین شاهکاری تولید کردن .

همیشه وسطای زمستون که می شه یادمون می افته که داره روزهای شیرین جشنواره می رسه و خودمون رو برای دیدن فیلم های جدید اماده می کنیم . جشنوراه بغیر از فیلم دیدن محلیه برای قرارهای قدیمی با دوستهایی که فقط در سال چند روز بیشتر نمی بینیشون . محلیه برای پیدا کردن دوستهای جدید و بحث کردن و حرف زدن تو صف های طولانی فیلم ها  .امسال زودتر شروع می شه و انگار بر عکس پارسال که جشنواره خوبی بود همچین چنگی به دل نمی زنه . برنامه ریزی های این جشنواره هم که به درد خودشون می خوره سه روزه قراره اینترنتی پیش فروش کنن هنوز سایتش راه نیفتاده . با این بحث تحریم و اینا هم که دیگه چه شود . هر چند که برای من جشنواره چیزی بیشتر از فیلم دیدنه .

ما این حقایق را که همه افراد بشر یکسان آفریده شده اند، که "خالق" آنان "حقوق" لاینفک ویژه ای به آنها بخشیده است، که حق زندگی، آزادی و جستجوی خوشبختی از جمله این حقوق است.-- که برای حفظ این حقوق، دولت ها در میان مردم تشکیل شده اند، و قدرت خود را از رضایت کسانی که تحت حکومتشان هستند کسب می کنند، -- که هر زمان "نوعی از حکومت" که این اهداف را تخریب کند، این "حق مردم است" تا آن حکومت را تغییر دهند یا سرنگون کند، و بجای آن دولت جدیدی بنشانند، و پایه های آن را بر اصولی بنا نهند و قدرت آن را طوری سازمان دهد، که از نظر زآنان بیشترین احتمال برای حفظ امنیت و خوشبختی آنان را  در بر داشته باشد. دور اندیشی، در حقیقت، اینگونه حکم می کند که دولتهای با سابقه را نباید به دلایل کوچک و گذرا تغییر داد؛ و از اینرو همۀ تجربیات نشان داده اند، که بشر، تا حدی که رنج ها  قابل تحمل باشند، بیشتر متمایل به رنج کشیدن است، تا اصلاح خود از طریق  الغای  قالبهایی اشکالی که به آنها عادت کرده است. امّا هنگامی که رشته ای طولانی از بی عدالتیها و چپاولها، که بدون استثناء بدنبال "هدف" واحدی هستند طرحی را برای فروافکندن مردم به زیر سلطۀ یک استبداد مطلق آشکار می کنند، این دیگر حق آنان است، این دیگر وظیفه آنان است، که یک چنین دولتی را سرنگون سازند، و "پاسداران" جدیدی به محافظت از امنیت آینده خود بگمارند .

مقدمه اعلامیه استقلال امریکا .

وبلاگ نویسی و وب گردی از اون کارهایی هست که دوست دارم انجام بدم . وبلاگ قبلی ام رو که بلاگفا حذف کرد . یه چند ماهی ننوشتم یعنی نمی تونستم بنویسم اتفاقات دور و برم انقدر تلخ بود که اجازه نمی داد به نوشتن فکر کنم . حالا دوباره می خواهم شروع کنم . دلم می خواد دوباره به روال عادی زندگی ام بر گردم هر چند که می دونم یه بخشی از وجودم رو  روز ٣٠ خرداد نزدیک میدون انقلاب جا گداشتم و دیگه پیداش نمی کنم . سعی می کنم کمتر سیاسی بنویسم و بیشتر در مورد فیلم هایی که می بینم نظر بدم .